Architektura i sztuka ostrogocka i longobardzka - materiał, konstrukcja, forma

Architektura i sztuka ostrogocka i longobardzka:

KONSTRUKCJA

• Budowle obronne: zamek, palisada
• Budowle sakralne jedno, dwu i trzynawowe (bazylika, baptysterium i martyrium).
• Plan centralny.
• Zewnętrzne ściany dzielono lizenami i arkadkami (układ lombardzki).

FORMA
Nawiązania do antyku

• Dekoracje: płaska plecionka złożona z ornamentów roślinnych.
• Motywy figuratywne ludzi i zwierząt i roślin.
• Płasko, w mocno stylizowanej i zgeometryzowanej formie.

ZABYTKI

HISTORIA
Królestwo Longobardów Wikipedia
Longobardowie Wikipedia
Państwo Longobardów (568-774) Prószyński Media sp. z o.o.

SZTUKA WCZESNEGO CHRZEŚCIJAŃSTWA - Mauzoleum Santa Costanza, Rzym [337/351]

Mauzoleum Santa Costanza (lub Costanza) – mauzoleum dynastyczne wzniesione przez Konstantynę (znaną również jako Konstancja), córkę cesarza rzymskiego Konstantyna Wielkiego, znajdujące się przy bazylice cmentarnej św. Agnieszki za Murami w Rzymie, przy Via Nomentana. [337/351]

Jeden z najlepszych przykładów wczesnochrześcijańskiej architektury.

ARCHITEKTURA

Budynek ma formę kolistą o średnicy 22,5 m z wewnętrznym obejściem i kolumnadą otaczającą, która się nie zachowała. Wnętrze przedzielono na dwie części okręgiem promieniście ustawionych podwójnych kolumn (12 par granitowych kolumn w stylu korynckim z łukami pomiędzy nimi. Kapitele w rzędzie wewnętrznym mają liście akantowe i woluty gładkie, a w rzędzie zewnętrznym liście gładkie, a woluty ozdobne.).

Centralna, podwyższona część mauzoleum pokryta jest kopułą, która była pokryta mozaiką (nie zachowała się). Część ta jest oświetlona dwunastoma alabastrowymi oknami. Na środku mauzoleum znajduje się ogromny sarkofag ze scenami winobrania, w którym pochowano Konstancję.

Na tej lekkiej i dekoracyjnej konstrukcji wspiera się tambur z oknami i kopuła. Dołączony przedsionek prowadzi do cylindrycznie sklepionego krużganku, który obiega kolistą przestrzeń wnętrza.

BIZANCJUM - 313/330 - 1453

Wschodnia część Cesarstwa Rzymskiego, znana jako Cesarstwo Bizantyjskie [313/330 - 1453] kontynuowała tradycje cesarskiego Rzymu. Termin cesarstwo bizantyjskie, nawiązuje do pierwotnej nazwy stolicy cesarstwa - Byzantion, którą Konstantyn I Wielki przemianował na Konstantynopol. Cesarstwo obejmowało swoim wpływem Grecję i półwysep Bałkański, półwysep Apeniński, Sycylię i Ruś. Aż do swojego upadku podkreślało swoje rzymskie pochodzenie. W VII w. łacina została zastąpiona przez grekę, choć równocześnie w wieloetnicznym Cesarstwie, używano wielu innych języków, a niektóre z nich otrzymały ograniczony status oficjalny.

Podział imperium rzymskiego po śmierci Teodozjusza I w roku 395, w tle widoczne współczesne granice państw. Cesarstwo zachodniorzymskie; Cesarstwo Bizantyńskie

Historycy nie są zgodni co do dokładnej daty rozpoczęcia bizantyńskiego okresu historii Rzymu. Przemiany zachodziły stopniowo i w 330, gdy Konstantyn ustanawiał nową stolicę, procesy hellenizacji i postępującej chrystianizacji trwały już od dłuższego czasu.

Cesarstwo wschodniorzymskie, ok. 480





Koniec cesarstwa utożsamiany jest generalnie z upadkiem Konstantynopola i początkiem Imperium Osmańskiego w 1453, chociaż niektórzy uczeni uważają zań datę zdobycia Konstantynopola podczas IV krucjaty w 1204 lub moment upadku greckich królestw sukcesyjnych: Mistry w 1460, Trapezuntu w 1461 i Monemwasji w 1471.

 W XV wieku Bizancjum chyliło się ku upadkowi. Pozostawało niewielkim państewkiem ograniczonym do stolicy (miasta Konstantynopola) i jej przedmieść oraz części obszaru Grecji (Morei wraz z wyspami). Tylko częściowo mogło liczyć na dalsze prowincje, bowiem ich zarządcy faktycznie pozostawali niezależni od władzy centralnej.[3]

1204 - Konstantynopol zdobyty i złupiony przez krzyżowców (IV krucjata), którzy wywieźli z niego ogromną ilość relikwii i skarbów gromadzonych od niemal 900 lat. Na gruzach cesarstwa powstaje powstało Cesarstwo Łacińskie, a także kilka sukcesorów cesarstwa.

• Cesarstwo Łacińskie, właściwie Imperium Romaniae (w historiografii określane także jako Łacińskie Cesarstwo Konstantynopola) – państwo utworzone przez krzyżowców IV wyprawy krzyżowej, po zdobyciu Konstantynopola. Istniało w latach 1204–1261. Po upadku jego tereny wróciły do Cesarstwa Bizantyjskiego. 
• Cesarstwo Nicejskie – stosowana w historiografii nazwa państwa założonego w 1204 roku przez Teodora Laskarysa i jego popleczników na terenie Azji Mniejszej. Państwo to było jednym z państw spadkobierców cesarstwa bizantyjskiego, które upadło po zdobyciu przez siły IV krucjaty Konstantynopola i powstaniu tam łacińskiej monarchii. 

1453 - 29 maja wojska Imperium Osmańskiego zajęły Konstantynopol. Zdobycie miasta oraz śmierć ostatniego cesarza bizantyjskiego Konstantyna XI Dragazesa pociągnęły za sobą ostateczny upadek cesarstwa wschodniorzymskiego. Zwycięstwo to dało Turkom panowanie nad wschodnim basenem Morza Śródziemnego i otworzyło drogę do podboju Europy powstrzymanego dopiero przez Jana III Sobieskiego pod Wiedniem w roku 1683.

Cesarstwo w roku 1400 

Zdobyte miasto stało się stolicą Imperium Osmańskiego i pozostało nią do powstania republiki w 1923 roku. Turcy zaczęli też stosować w odniesieniu do miasta nazwę Stambuł, która od 18 marca 1930 roku stała się jedyną oficjalną jego nazwą[1].

Sztuka Bizancjum - wprowadzenie

Bizantyjska sztuka jest rozwinięciem sztuki starochrześcijańskiej:

sztuka starochrześcijańska II-III w. (wczesnochrześcijańska - na terenach Syrii i Palestyny) wchłonęła elementy sztuki hellenistycznego Wschodu, zwłaszcza Aleksandrii, Antiochii, Efezu, a także Persji okresu Sasanidów. Zasadniczym jej rysem jest skłonność do przepychu i bogactwa dekoracji łączona z chrześcijańskim spirytualizmem. W sztukach przedstawiających oscylowała między antycznym, zachodnim zbliżeniem do natury i jej idealizowaniem a wschodnią stylizacją i hieratyzmem. Została oficjalną sztuką kościoła prawosławnego, powstawała na terenie cesarstwa bizantyjskiego i w kręgu jego oddziaływania (wyrosła z tradycji sztuki greckiej i rzymskiej).