Konstantynopol

KONSTANTYNOPOL
Konstantynopol – nazwa Bizancjum nadana miastu przez Konstantyna Wielkiego, który wybrał je na swoją siedzibę; w latach 330–395 stolica cesarstwa rzymskiego; w latach 395–1453 stolica Cesarstwa Bizantyńskiego i Cesarstwa Łacińskiego (1204–1261); stolica państwa osmańskiego w latach 1453–1922.

W 324 roku, w miejscu dawnego Bizancjum, leżącego na końcu rzymskiej drogi Via Egnatia Konstantyn I Wielki założył nowe miasto. Nazwał je Constantinopolis, Miasto Konstantyna.  Współcześni mu nazywali miasto  Nea Rome.

W okresie późnego cesarstwa rzymskiego, głównie ze względu na strategiczne położenie na styku wielkich starożytnych szlaków handlowych, W okresie swojego największego rozkwitu miasto promieniowało swoją kulturą i dominowało nad życiem ekonomicznym w całym basenie Morza Śródziemnego. Zagraniczni wędrowcy oraz kupcy byli szczególnie pod wielkim wrażeniem piękna miejscowych klasztorów i kościołów.

Wielu historyków uznaje upadek Konstantynopola za kluczowy moment w historii Europy, oddzielający wieki średnie od epoki odrodzenia, wyjaśniając to upadkiem starego religijnego porządku i zastosowaniem nowych broni na polu walki takich jak proch czy artyleria. Wiele uniwersytetów zachodniej Europy przyjęło greckich uczonych – uciekinierów z Bizancjum, co odegrało później znaczącą rolę w recepcji prawa rzymskiego.

Obelisk Teodozjusza | 390 AD

Obelisk Egipski (tr Dikilitaş), zwany również Obeliskiem Teodozjusza. Przewieziony ze Świątyni Boga Amona w Karnaku w Egipcie i ustawiony na Hipodromie Konstantynopola przez cesarza Bizancjum- Teodozjusza I w 390.

Jest to najstarsze dzieło sztuki w Stambule. Datuje się je na XV w. p.n.e.

Faraon Totmes III kazał go wybudować na pamiątkę swojego zwycięstwa w Mezopotamii. Wykonany jest z różowego granitu asuańskiego i waży około 300 ton. Początkowo miał 32,5 m długości, lecz podczas transportu odpadło około 40% i obecnie ma on wysokość 20 m. Na bokach pismem hieroglificznym opisano bohaterskie czyny faraona Totmesa III. Na szczycie przedstawiono faraona wraz z bogiem Amonem. Ponieważ dolna część obelisku jest nierówna, ustawiono go na podstawach z brązu.

Bizancjum. Relacja władzy i sztuki.

Łuk Triumfalny Konstantyna w Rzymie zbudowany w latach 312 – 315 dla uhonorowania dziesięciolecia sprawowania władzy przez cesarza Konstantyna oraz dla uczczenia jego zwycięstwa nad Maksencjuszem w bitwie na Moście Mulwijskim.

• Reliefy przeniesiono ze starych monumentów rzymskich: Trajana i Marka Aureliusza.
• Na łuku widnieją poza scenami batalistycznymi, postacie pór roku oraz Wiktorii.
• Głowy Marka Aureliusza i Hadriana zastąpiono głowami Konstantyna i Licyniusza.
• Historyczne reliefy nawiązują do reliefów Marka Aureliusza.
• Cechy charakterystyczne łuku: nieproporcjonalne postacie, frontalizm, linearyzm, zatłoczona kompozycja.
• Łuk jest przykładem oparcia się na dotychczasowej tradycji, a jednocześnie komplikacji wybranych form i treści; dziełom sztuki w okresie Konstantyna nadaje się nowy kierunek.

Konstantyn Wielki - najwyższy kapłan i Cesarz Rzymu. Był pierwszym cesarzem, który przeszedł na chrześcijaństwo. Zakończył politykę prześladowań chrześcijan swojego poprzednika Dioklecjana i w 313 wydał edykt mediolański, proklamując swobodę wyznawania tej religii.