Bizancjum. Relacja władzy i sztuki.

Łuk Triumfalny Konstantyna w Rzymie zbudowany w latach 312 – 315 dla uhonorowania dziesięciolecia sprawowania władzy przez cesarza Konstantyna oraz dla uczczenia jego zwycięstwa nad Maksencjuszem w bitwie na Moście Mulwijskim.

• Reliefy przeniesiono ze starych monumentów rzymskich: Trajana i Marka Aureliusza.
• Na łuku widnieją poza scenami batalistycznymi, postacie pór roku oraz Wiktorii.
• Głowy Marka Aureliusza i Hadriana zastąpiono głowami Konstantyna i Licyniusza.
• Historyczne reliefy nawiązują do reliefów Marka Aureliusza.
• Cechy charakterystyczne łuku: nieproporcjonalne postacie, frontalizm, linearyzm, zatłoczona kompozycja.
• Łuk jest przykładem oparcia się na dotychczasowej tradycji, a jednocześnie komplikacji wybranych form i treści; dziełom sztuki w okresie Konstantyna nadaje się nowy kierunek.

Konstantyn Wielki - najwyższy kapłan i Cesarz Rzymu. Był pierwszym cesarzem, który przeszedł na chrześcijaństwo. Zakończył politykę prześladowań chrześcijan swojego poprzednika Dioklecjana i w 313 wydał edykt mediolański, proklamując swobodę wyznawania tej religii.

Sztuka Bizancjum - wprowadzenie

Bizantyjska sztuka jest rozwinięciem sztuki starochrześcijańskiej:

sztuka starochrześcijańska II-III w. (wczesnochrześcijańska - na terenach Syrii i Palestyny) wchłonęła elementy sztuki hellenistycznego Wschodu, zwłaszcza Aleksandrii, Antiochii, Efezu, a także Persji okresu Sasanidów. Zasadniczym jej rysem jest skłonność do przepychu i bogactwa dekoracji łączona z chrześcijańskim spirytualizmem. W sztukach przedstawiających oscylowała między antycznym, zachodnim zbliżeniem do natury i jej idealizowaniem a wschodnią stylizacją i hieratyzmem. Została oficjalną sztuką kościoła prawosławnego, powstawała na terenie cesarstwa bizantyjskiego i w kręgu jego oddziaływania (wyrosła z tradycji sztuki greckiej i rzymskiej).